...Lubiłem święta - powiedział pierwszy anioł -
były jasne i rodzinne... Pamiętam był stół a na nim pyszności... Było
wielkie drzewo z dziwnymi ozodobami. Był śmieszny czerwony człowiek z
figlarną brodą aż do ziemi, stary pewnie więc i mądry - dobry kochany
dziadzio i zawsze dostawałem maleńką rzecz i całe morze czułości... Było
wtedy tak ciepło...
- Mi nigdy nie było ciepło w święta... - powiedział drugi anioł...
Jedyne co mnie kiedykolwiek ogrzewało to słońce, jedyna jasność i ciepło
jakie znam pochodzą od niego lub od podpalonego kubła śmieci w śnieżną
zimę - wtedy chyba są właśnie święta... Widziałem uśmiechy ludzi,
światełka w oknach, ale nigdy tego nie rozumiałem... Święta... mówisz
aniele... - tak chyba były... ale nie dla mnie, nie na bruku, nawet nie w
najbardziej przutulnym kartonie, rzuconym przez kochaną dłoń na
gwiazdkę od niechcenia...
Trzeci anioł nie mówił nic... Tęsknie spojrzał na ziemię, dojrzał na niej to o czym mówiły dwa starsze anioły...
Otulił się swoimi skrzydłami... tak jakby nigdy nie był tulony...
Jedna łza spłynęła po policzku małego anioła...
...Ciekawe jakby wyglądały moje święta - wyszeptał - ...gdybyś pozwoliła mi się mamo narodzić...
